T25 La vecchiaia come valore

  • tratto da Cato Maior de senectute 7, 21-22 [LATINO/ITALIANO]

Attraverso la figura di Catone, che pronuncia il discorso da cui è tratto questo brano, Cicerone rifiuta la tesi per la quale alla vecchiaia si accompagnerebbe necessariamente un indebolimento della memoria, e sostiene questa argomentazione attraverso esempi tratti sia dal mondo greco sia da quello romano.

Traduzione: D. Lassandro

21. At memoria minuitur. – Credo, nisi eam exerceas, aut etiam si sis naturā tardior.
Themistocles omnium civium perceperat nomina; num igitur censetis eum, cum aetate
processisset, qui Aristides esset, Lysimachum salutare solitum? Equidem non
modo eos novi qui sunt, sed eorum patres etiam et avos, nec, sepulcra legens, vereor,
5 quod aiunt, ne memoriam perdam: his enim ipsis legendis in memoriam redeo mortuorum.
Nec vero quemquam senem audivi oblītum quo loco thesaurum obruisset:
omnia quae curant meminerunt, vadimonia constituta, qui sibi, cui ipsi debeant.